Glasmozaïek in Tiffany-stijl is een revolutionaire kunstvorm waarbij duizenden kleine stukjes iriserend en opalescent glas (tesserae) worden samengevoegd om een gedetailleerde afbeelding te vormen. In plaats van uniforme vierkante tegels te gebruiken, liet Louis Comfort Tiffany de glasstukjes in onregelmatige vormen snijden die de natuurlijke lijnen van het ontwerp volgden.
De Sectiliae Methode: Pointillisme in Glas
Tiffany paste zijn filosofie van het "schilderen met glas" ook toe op mozaïeken. Zijn ambachtslieden gebruikten de sectiliae-methode, waarbij glas in specifieke vormen werd gesneden die de penseelstreken van het originele ontwerp nabootsten. Dit proces vertoont sterke parallellen met het Pointillisme: van dichtbij ziet men duizenden losse fragmenten, maar van een afstand versmelten ze tot een levendig en lichtgevend geheel.
Van Monumentale Wanden tot Exclusieve Lampvoeten
De mozaïektechniek werd op verschillende schalen toegepast binnen Tiffany Studios:
- Dream Garden (1916): Dit enorme kunstwerk in Philadelphia bevat meer dan 100.000 stukjes Favrile-glas in meer dan 260 kleurtinten.
- Architecturale Mozaïeken: Veelal geproduceerd door de Ecclesiastische Afdeling voor kerken en publieke gebouwen.
- Mozaïek Lampvoeten: Clara Driscoll was een pionier in het ontwerpen van complexe mozaïekvoeten die vaak slanke boomstammen uitbeelden. Deze bases behoren tot de meest kostbare objecten van de studio.
Innovatieve Materialen
Om een extra dimensie te creëren, gebruikte de studio vaak metaalfolie aan de achterzijde van transparante glasstukjes om een lichtgevend effect te wekken. Ook werden driedimensionale "glasjuwelen" ingevoegd om textuur en diepte te geven aan de oppervlakken. Vandaag de dag beheert de Neustadt Collection in New York een archief van ruim een kwart miljoen originele glasstukken die specifiek voor dit mozaïekwerk werden bewaard.
Lees ook:
Ontdek hoe deze techniek van glas snijden en assembleren werd verfijnd voor lampenkappen in ons artikel over de Koperfolie Methode.
