Hoewel Louis Comfort Tiffany wereldberoemd werd door zijn lampen en glas-in-loodramen, beschouwde hij zelf Laurelton Hall als zijn grootste prestatie. Dit enorme landgoed op Long Island, voltooid in 1905, was het toppunt van zijn visie op het Gesamtkunstwerk: een totaalervaring waar architectuur, kunst en natuur naadloos in elkaar overliepen.
[Afbeelding: Een historisch aanzicht van Laurelton Hall of het beroemde Daffodil Terrace]
Een Huis van Glas en Licht
Laurelton Hall telde maar liefst 84 kamers en was gevuld met Tiffany's meest gewaagde experimenten. Het huis was niet gebouwd in een traditionele stijl, maar was een unieke mix van oosterse invloeden en Art Nouveau. De belangrijkste kenmerken waren:
- Het Daffodil Terrace: Een overdekt terras met kolommen waarvan de kapitelen bestonden uit glazen narcissen.
- De Centrale Fontein: Een glazen fontein in de vorm van een vaas die de sfeer van de gehele centrale hal bepaalde.
- Geïntegreerde Natuur: De tuinen waren zo ontworpen dat het licht op specifieke tijden door de glas-in-loodramen viel om de kleuren van de bloemen buiten te versterken.
De Tragische Ondergang en Erfenis
Helaas werd Laurelton Hall in 1957 grotendeels verwoest door een brand. Veel van de kunstschatten gingen verloren, maar dankzij de inspanningen van verzamelaars (waaronder de oprichters van het Morse Museum) zijn cruciale onderdelen zoals de 'Daffodil Terrace' en de 'Four Seasons' ramen gered. Deze fragmenten geven ons vandaag de dag nog steeds een uniek kijkje in de persoonlijke ziel van de meester zelf.
Wist u dat? Veel van de technieken voor glasmozaïek die wij vandaag de dag bewonderen, voor het eerst op grote schaal werden toegepast in de interieurs van Laurelton Hall.
