Emaille: Het Glaskunstenaarschap van Tiffany op Metaal en Juwelen

Emaille is een gespecialiseerde techniek waarbij glasachtige pasta (glaspasta) door blootstelling aan hoge hitte op een metalen oppervlak wordt gesmolten. Louis Comfort Tiffany begon hiermee te experimenteren in 1898. Na zijn vroege focus op glas, was hij aangetrokken tot emaille vanwege de mogelijkheid om de kenmerkende iriserende kleuren toe te voegen aan metalen objecten. Tiffany Studios produceerde in totaal ongeveer 750 emaille stukken.

Techniek en Artistieke Vrijheid (Little Arcadia)

Tiffany's emaille volgde de kenmerkende esthetiek van zijn Favrile-glas en onderscheidde zich door complexe kleurlagen en doorschijnende effecten. De ontwerpen waren vaak geïnspireerd op de natuur, met motieven als flora en insecten. Zo werden goud en emaille gemengd om bessen te creëren met levendige bladeren van groen emaille.

De emailleproductie vond plaats in een speciale afdeling binnen Tiffany's Corona-complex in Queens. Clara Driscoll, het hoofd van de lampenafdeling, verwees naar de emaille- en aardewerkafdeling als **"Little Arcadia"**. Deze bijnaam suggereerde dat de vrouwen in die afdeling een grotere mate van artistieke vrijheid genoten en minder beperkt waren door de constante noodzaak om rekening te houden met de productiekosten, in tegenstelling tot haar eigen afdeling.

Alice Carmen Gouvy en Productie

Het emaillewerk vereiste grote precisie en werd vaak uitgevoerd met ontwerpen van getalenteerde vrouwelijke medewerkers. Alice Carmen Gouvy (een naaste assistente van Clara Driscoll) was een veelzijdige ontwerper die werd aangenomen om te werken aan formules en nieuwe ontwerpen voor de decoratieve emaille-afdeling op metalen. Haar realistische aquarelstudies dienden vaak als basis voor deze emaille ontwerpen. Het emaillewerk werd onderscheiden op internationale tentoonstellingen, waarbij het hoge onderscheidingen ontving in Buffalo (1901) en Turijn (1902).